Thursday, February 25, 2010

آشامیدنی

دیشب بانو ازم خواست که موهاشو بتراشم
البته فقط قسمت پشتشو تا قبل از اینکه بریزن خودش باهاشون خدا حافظی کنه قسمت جلو رو هم به این خاطر نگه داشت که می خواست وقتی با ایران صحبت می کنه ، نفهمن که بیماره و همه موها رو دسته شده از من تحویل گرفته و گذشت توی یه سینی
من هم که چند روز پیش سرمو از بیخ تراشیده بودم، اومد و سرشو به کله کچل من چسبوند
کلی خندیدم، چندتا عکس هم گرفتیم
شکر خدا مقاومت بدنش خیلی عالیه ، دکترش گفته بود که در دوهفته اول کل موهاش می ریزه ولی امروز دوهفته تموم شد و یه تار مو هم نریخت، اگر چه موهاشو تراشید
یه نکته خیلی مهم در زمان شیمی درمانی برای بیمار اینه که تا می تونه آب میوه تازه باید بخوره این نه تنها کمک می کنه که سیستم گوارشی مناسب کار کنه به سلامت پوست و مو هم که شدیدا تحت تاثیر دارو ها قرار می گیرن کمک می کنه
یادتون باشه که آب میوه رو خودتون بگیرید و از آب میوه های آماده استفاده نکنید دلیل این کار اینه که آب میوه های آماده ( قوطی ) مونده هستن و یا پاستوریزه شدن که باعث می شه مقدار اسید بیشتر داشته باشند که برای بافتهای سیستم گوارشی بیمار تحملش سخته
بانو وقتی آب میوهای آماده رو می خورد می گفت که زبون و گلوشو می سوزونه و بعد از دیدن گلوش فهمیدم که حق با اونه از اون روز به بعد هر صبح براش چند لیوان آب هویج و پرتقال می گیرم که تا شب می خوره . یادتون باشه که چون میوه تازه مصرف می کنید سعی کنید که آلودگی نداشته باشه پوست میوه رو کاملا بشورید و جدا کنید و اگه لکه داره کاملا بگیرید . سیستم دفاعی بدن بیمار در شیمی درمانی خیلی ضیعف می شه بنابراین باید حواستون باشه که میکروف و آلودگی وارد بدنش نکنید.
نکته ای که جالبه اینکه که قبل از بیماری بانو خیلی کم مایعات مصرف می کرد شاید 4 لیوان در روز هم نمی خورد ولی الان مدام عطش داره بخصوص شبها مدام باید بهش مایعات بدم بطور متوسط شاید یه چیزی حدود 12 لیوان مایعات در روز مصرف می کنه.
یادم باشه که علتشو از دکترش بپرسم
نکته اخر اینکه بجای آب شیر از آب معدنی استفاده کنید بخصوص کسایی که تهران زندگی می کنن
من کارم و تخصصم طوری بود که به آمار کیفیت آب تهران دسترسی داشتم به قدری آب تهران بخصوص از خیابان فاطمی به سمت جنوب و شرق نیتریت و نیترات داره که اصلا قابل آشامیدن نیست سرراست بگم مقدار نیترات آب 5 برابر حد استاندارده که آدم سالم رو طی چند سال از پا می ندازه چه برسه با بیمار سرطانی

No comments:

Post a Comment